โรงเรียนบ้านกล้วย

หมู่ 2 บ้านกล้วย ต.ป่าหวาย อ.สวนผึ้ง จ.ราชบุรี 70180

Mon - Fri: 9:00 - 17:30

032 228666

เว็บบอร์ด

Please to create posts and topics.

อย่าตัดสินคนแค่ภายนอก

อย่าตัดสินคนแค่ภายนอก

 

การเข้าสังคมรู้จักผูกมิตรกับคนอื่นๆรอบข้างถือเป็นทักษะพื้นฐานที่มนุษย์อย่างเราๆพึงมี

ใครๆก็บอกว่าง่าย แต่สำหรับฉันมันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างน่าอึดอัดสุด ๆ

ฉันเป็นคนรักความเป็นส่วนตัวขั้นสุดและก็เงียบมาก คนรอบข้างดูน่า

กลัวเพราะเขาชอบตัดสินฉันชอบกัดปากแล้วก็กัดเล็บโดยไม่ใช้แก้ตัวเลยนะส่วนใหญ่แล้วในห้องไม่รู้เลยว่าฉันชื่ออะไรด้วยซ้ำฉันได้ยินบางคนที่ฉันว่าเป็นคนเงียบๆผมสีน้ำตาลน่ะโรงเรียน

ฉันเลือกที่จะมองออกไปข้างนอกหน้าต่างนะพยายามทำหูอื้อใส่คำพูดแย่ๆ

ของนักเรียนคนอื่นในห้องฉันไม่มีเพื่อนฉันบอกตัวเองว่าเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว

เพื่อนชอบเรียกร้องหลงผิดแล้วก็โลภมากอย่างน้อยมันก็เป็นคำนิยามคำว่าเพื่อน

ได้จากที่โรงเรียนนะลำพังอีกอย่างตอนนี้ฉันรู้สึกเศร้าฉันหยิบสมุดวาดรูปขึ้นมาแล้ว

ก็ว่าทุกคนมีเรื่องที่ตนสนใจทั้งนั้นแหละฉันชอบวาดรูปที่โรงเรียนมีผู้ชายคนหนึ่งเขารูปหล่อตัวสูงกีฬา

และเป็นที่นิยมครบสูตรนั้นแหละโรงเรียนด้วยกันในบางครั้งแต่เขาไม่รู้จักฉันคือว่าไม่น่าแปลกใจสักนิด

ใครจะไม่อยากรู้จักฉันกันสุดสัปดาห์คือเวลาแสนสุขอันจะได้วาดรูปทั้งวันไปชมงานศิลป์

Art Book พร้อมกับฝรั่งทอดถุงใหญ่คนเดียวทั้งถุงเลยวันนึงมีนิทรรศการของศิลปิน

ในท้องที่จัดขึ้นที่เมืองข้างๆจะนั่งรถบัสไปแล้วค่อยๆไล่ดูงานเขียนทีละภาพทีละภาพจะจบ

ก็มีแต่ผู้ชายมายืนข้างๆเขาจะรู้สึกอึดอัดสุดขึ้นมาทันทีศิลปะคือแดนพักใจของฉัน

แต่มีหนุ่มฮอตในโรงเรียนของฉันมาทำลายความสงบ

เขาจ้องเหมือนเจ้าภาพเขียนแล้วก็ภาวนาให้เขารีบเดินไปพอสักทีภาพสวยดีนะว่าเขาพูด

เขาพูดกับฉันจริงๆหรอฉันบอกไปรอบๆก็ไม่เห็นมีใครเลยด้วยใช่ฉันชอบสีมากเลยนะ

มันดูแบบว่าเข้ากันสุดๆเขาจองรูปภาพแล้วก็เอียงคอดูนิดหน่อยจะได้มองเห็นในมุมที่ต่างไปกว่าจะพูดว่าใช่ฉันก็ว่าอย่างนั้นฉันบอกเขาว่าภาพเขียนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของห้องใช้ทองว่าขึ้นและชวนให้ขบคิดดี

ก็เลยขอให้ฉันพาไปดูพาเข้าไปแล้วก็รู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ในร้านกาแฟนั่งทำงานศิลป์พร้อมจิบลาเต้คาราเมล

เขาเล่าให้ฟังว่าแม่ของเขาเป็นศิลปินแล้วก็อย่างนั้นเขาก็เลยชอบศิลปะ

ทุกแขนงแต่พ่อของเขาชอบกีฬาและคิดว่าศิลปะเป็นเรื่องเสียเวลาทั้งคู่

หย่ากันแล้วเขาก็ไปอยู่กับพ่อเขาก็เลยต้องเก็บความชอบศิลปะเอาไว้อย่างลับๆ

นอกจากนี้เขาบอกว่าฉันต่างจากที่เขาคิดเอาไว้มากๆ

เราทุกคนล้วนตัดสินกันไปก่อนทั้งนั้นแหละแต่พอมานั่งคิดดีๆฉันก็ได้ข้อสรุปว่า

ฉันเองก็ด่วนตัดสินเราเล่นไปก่อนเหมือนกันจริงๆเขาไม่ใช่แค่หนุ่มนักกีฬา

ที่หน้าตาดีไปวันๆนะจ๊ะที่เราเจอกันครั้งนั้นฉันก็หยุดคิดถึงเขาไม่ได้ แล้วถ้าเกิดว่าเขาเองก็เหมือนกัน

เพราะเขาส่งข้อความมาบอกว่าอยากเจอฉันอีกตลอดสัปดา

ห์นั้นเราเจอกันหลังเลิกเรียนฉันชอบไปเที่ยวกับเขาและเราก็ปฏิเสธเคมีระหว่างกันไม่ได้เลย

เมื่อเราอยู่ด้วยกันมันรู้สึกดีมากๆฉันเปิดใจให้เขาแล้วรู้สึกปลอดภัยไม่ได้อยู่ด้วยกัน

เรามีความสัมพันธ์ทางใจกันลึกซึ้งมากแต่ว่าที่โรงเรียนเขากลับต่างไป

ฉันไม่ได้โง่นะเขาขับรถพาฉันไปร้านอาหารและโรงหนังในเมืองอื่นจะได้ไม่มีใครมาเห็น

ว่าเราอยู่ด้วยกันน่ะและเขาแค่ไม่สนใจฉันเลยตอนที่เดินสวนกันตรงทางเดินไปโรงเรียน

หรือจะรู้สึกเศร้าขนาดไหนก็ชินกับการโดนเมิน

แต่มีครั้งหนึ่งที่ฉันกำลังจัดของในล็อกเกอร์เพื่อนของเขาพาลูกบอลกระดาษใส่ฉัน

ฉันไม่สนใจนะว่าจัดของต่อแต่ว่าเขาก็พามาอีกลูกแล้วบอกว่าอ้วนว่าจะไม่รู้สึกเลย

ล่ะคำพูดนั้นแข็งใจฉันสุดๆแล้วมันยิ่งแย่หนักไม่ทันเห็นว่าเรายืนอยู่ตรงนั้นไม่พูดอะไรเลยด้วย

ฉันก็ส่งข้อความหาฉันทีว่าเพื่อนเขานิสัยเสียแล้วฉันก็สวยมากนะแต่ฉันก็ยังเจ็บไม่หาย

อยู่ดีนั่นแหละวันหนึ่งเราต้องไปงานปาร์ตี้บ้านเพื่อนเขาที่แน่นอนว่าฉันไม่ได้รับเชิญ

หรือเมื่อถึงวันจันทร์ทุกคนก็พูดถึงแต่เรื่องของงานปาร์ตี้

ฉันคิดว่าจะไปเจอหน้าเขาแล้วเขาก็บอกว่าที่เขาทำก็เพราะว่าเพื่อนเขาคิดว่าเขา

ยังโสดจะรู้สึกใจสลายฉันรักเขานะแต่ก็ปล่อยให้ตัวเองโดนทำแบบนี้ต่อไปไม่ไหว

แล้วฉันก็เลยบอกเขาว่าฉันไม่อยากเป็นความลับดำมืดของเขาอีกต่อไปเขาขอร้องไห้

รื่องของเรายังไปต่อเพราะว่าเขารักฉันแต่เขาบอกเรื่องฉันกับคนอื่นไม่ได้

พอเธอบอกตรงๆนะฉันเก็บไปคิดจริงๆทั้งวันเลยนะแต่ฉันก็รู้ตัวว่าฉันควรจะได้อะไรที่ดีกว่านี้

ถึงฉันจะต้องเจ็บปวดใจแต่ฉันต้องขอจบกับเรานั้นและจะเลิกกันฉันก็ได้ข้อความ

แต่เขาเป็นระยะฉันรู้ว่าลึกๆในใจเขาก็ยังรักฉันอยู่แต่ถ้าต้องทำตัวเฉยๆทุกครั้งเวลาเข้าเมินฉัน

ที่โรงเรียนเพื่อให้เขายังเป็นหนุ่มป๊อปของโรงเรียนขวัญใจทุกคนได้ต่อไปเรื่อยๆ

แบบนี้ฉันทนไม่ไหวหรอกแน่นอนว่าเขาได้เลือกแล้วแล้วมันไม่ใช่ฉันเขาอยากรักษาความนิยมของตัวเองมาก

อาจบอกใครได้ว่าเขาชอบกับสาวเพี้ยนธรรมดาธรรมดาอย่างฉันกลายเป็นพวกโลกส่วนตัวสูง

และพี่ๆมันผิดตรงไหนเหรอฉันรู้ตัวว่าที่ผ่านมาฉันใจร้ายกับตัวเองเกินไปฉันเห็นแต่ข้อเสียแล้ว

ไม่บอกข้อดีตัวเองเลยสักนิดฉันก็เลยไปเข้าชมรมศิลปะของโรงเรียนแล้วก็ได้เพื่อนใหม่

พวกเราไม่ใช่คนดังแต่เราไงล่ะกลายเป็นว่าฉันคิดผิดเรื่องเพื่อนเพราะเขาสุดยอดมากๆ

ถ้าเกิดว่าเจอเพื่อนทุกคนเลยนะเพื่อนฉันคนนึงแนะนำเด็กผู้ชายที่เธอรู้จักจากโรงเรียนอื่น

ถึงแม้ให้ฉันตอนนี้เราก็คบกันอยู่ในใจฉันก็ยังคงคิดถึงเราอยู่บ้างเพราะยังไงเขาก็เป็นรักแรกของฉัน

แต่ฉันสมควรเป็นได้มากกว่าความลับดำมืดของใคร

 

โรงเรียนบ้านกล้วย